Engin Turgut

11 Şubat 2018

Nietzsche, Apollınaıre ve Ben!

Yaşadığım onca kederli günlere rağmen, yaşadığım nice zor yıllara rağmen, hep umutlu olmaya çalıştım. Metafor, bir şeyi söylemenin şiirsel yolu değil de nedir? Hep böyle yaşadım ben. Şiirle, renklerle ve kelimelerle yürüdüm. Ruhumu hep özgür bırakmaya çalıştım ve yanlış patikalarda yürümekten kaçındım. Aya bakmak sığınağım, su gibi yalnızca kendime akmak biricik kaderim oldu. “Nasıl korurum söyleyin yanmaktan kendimi arkamda kızgın güneş ölesiye koşarken” Ah benim nice Nietzsche kardeşim ne kadar […]
5 Şubat 2017

Perdeyi Kaldır

Şu garibim madde ve şu şıkırdım enerji nereye gitsin? Ama hakikat hep orada hep içimizde yaşarken takla atıp durmuyor mu? Keşke ‘fenâ’ halde olsam ve hep öyle kalsam? En azından ‘yokluk’ makamının kapısının eşiğinde durur, hiçlikle terbiye edebilirim kendimi desem de nâfile! ‘Kesret’ denilen bu yabancılıktan, ‘vahdet’ denilen o hiçliğe, o birliğe yolculuk kolay mıdır? Yüzlerce perdeyi kaldırsam da önümden, önüme düşen yine bir perde! Kesif bir kalabalığın kabalığı yüzüme […]