Kendi Kendine Bir Papağan

25 Ocak 2017
Sayı 05 - Ekim 2010

Papağanın biri kedi gibi ses çıkarmayı öğrenmişti. Zaman zaman çok başarılı miyavlıyordu. Ancak bunu yapınca, taklidin başarısının büyüleyici etkisiyle, sesi çıkartanın kendi olduğunu unutuyor ve korkuya kapılıyordu.

Kafesin en üst ve güvenli köşesine kaçıyordu. Sakinleşebilmesi ancak belli bir sürenin geçmesi ve gerçekte tehdit eden bir tehlikenin var olmadığını görmesiyle olabiliyordu. Ancak yaşadığını unutmuyor, kimi zaman hatırlıyor, kedinin korkunçluğunun dehşetiyle titriyordu. Aklından kedi düşüncesi geçince bir süre sonra dayanamayıp yine taklidini yapıyor ve ardından yine paniğe kapılıyordu. 

Kimi zaman da, korkmanın yarattığı ezikliği gidermek isterken başarılarına becerilerine sığınıyordu. Becerilerini andığında sıra sonunda taklit yeteneğine, oradan da kedi taklidine geliyordu. Bu durumda aynı senaryo tabiî ki tekrar yaşanıyordu. 

Kedi taklidi yapmasa, ya da miyavlayanın kedi değil kendi olduğunu fark etseydi, rahat edecekti.